UN PAQUET DE THÉ, S’IL VOUS PLAÎT!

2011-12-20T18:55:00.000+02:00

İçinde Kuş Olan Şarkı

2011-12-02T17:40:00.009+02:00

Yokuşu sessizce alan otomobilleri seyrederdik,
Akşamüstü.
Pencere kenarında.
Öylece.

Rendelenmiş havuç ve spagetti.
Ve balkonumuzdaki gidere çekilen,
Suyun akışını seyrederdik.
Akşamüstü.
Pencere kenarında.
Öylece.

Yağmur yağmazdı çok kez ama,
Balkonumuz hep ıslak olurdu.
Her seferinde bir kez daha,
Fakat sen olmadan.

Küçük dilimizi yutmayı denerdik.
Olmazdı.
Bir çağı açar, bir diğerini kapatırdık.
Hiç kolay değildi.

Ve herkesin bildiği bir şey vardı:
"Aynı anda iki tavşanı yakalayamazsın."

2011-10-30T21:23:00.000+02:00

2011-09-23T03:37:00.010+03:00

En çok da geceleri geliyorsun aklıma.

Hava karardığında,

Hava karardığında.
Seni ne kadar çok düşündüğümü bilsen,

Dinozor yerdin belki de.

Belki de,

Neyse...

Ankara 2010

2011-06-15T00:46:00.009+03:00

“Hayatın en acı veren olayı, sevdiğin insanların uzakta, çok uzakta olduğu gerçeğine alışarak yaşamak ve onların seni yavaş yavaş unutmalarına seyirci kalmaktır. ‘Ben yalnızken mutluyum, ihtiyacım yok kimseye.’ demenin ağırlığını hissetmek kolay. İhtiyacımız olmasaydı çiçekler ve çiçekleri sulamak için bizler olmazdık. Mavi ve sarı olmasaydı, yeşil de olmazdı.”

Kurtadam, Nisan 2011

O Zaman...

2011-06-09T14:49:00.002+03:00

Bir Zamanlar Afrika'da...

2011-05-24T02:24:00.007+03:00

2011-05-18T21:51:00.004+03:00

Let my own lack of a voice be heard.

2011-04-27T23:58:00.005+03:00

Ağustos 2008
Eskişehir

2011-04-13T21:26:00.001+03:00

2011-04-10T22:16:00.003+03:00

Toprak rengi parmak atkın hâlâ boynumu ısıtıyor.

2,5,6!

2011-04-04T02:56:00.004+03:00

2011-03-28T21:27:00.000+03:00

+ Bu akşam sana pirzo yapayım mı Altay?
- Pirzo ne?
+ Pirzolanın kısaltması.
- Teşekkür ederim anne, yemiş kadar oldum.

Yaşam Kaynağı

2011-03-24T02:29:00.000+02:00

2011-03-22T15:36:00.001+02:00

22 Martlar artık sessiz geçiyor be Altay...

2011-03-19T21:37:00.000+02:00

I'm ready.

2011-03-14T03:20:00.000+02:00

Ve İbo'yu vurdular. Sanata bir kurşun daha sıkıldı. Onu ya Jetçiler vurdu ya da Çiğköfteciler...

(03:13)

2011-03-14T02:40:00.002+02:00

“Unut onu,” dedi vosvostaki kız. “Çünkü tek gerçek yakınında olandır.”

2011-03-09T22:40:00.000+02:00

Çimlere uzandık. Meyve tabaklarını, arka arkaya gelen biraverleri, çerezleri ve Ismar abiyi...

Güzeldi.

Bütün Kuşlar Özgürdü

2011-02-25T17:21:00.000+02:00

Sen!

Gözlerin.
Şiddetle yanan,
Fakat çabuk sönen gözlerin.

Ya o gözlerin.
Bana baktığında,
Yörüngeden çıkardı Dünya.

Sesimiz çıkmaz olurdu.
Adlarımız askıda asılı birer palto sanki.
Hatırlamaz olurduk hiçbirini ve hiçbir şeyi.

Hep soğuktu.
Dudaklarında kar.
Dudakların güzeldi.

Dudaklarını hatırlarım,
Dudaklarında kar.
Bütün kuşlar özgürdü.

Oysa dallarında meyveyi,
Damlarında leyleği,
Dalgalarında denizi özlerdik...

İlk İskarpinlerimiz

2010-12-15T01:52:00.001+02:00

Zifri el yordamıyla yorganı üzeri
Belayı deterjanla düzelmez düzeni

Ağlarken sen,
Günler, aylar, gülecek geceler
Döndüğünde sen,
Kulakları sağır edecek heceler

Merakımı bağışla,
Sözlerimi de,
Televizyonda ne var bugün?

Işığı yel değirmenin yutar karanlık
Yolun sonunda bile temizdir ahmaklık
Korktuğumu düşünüyor olabilirsin
Ne var ki, çırpındıkça içine çeker bataklık

Gerdanı gergedanlar tarafından dizilmiş bir zehirli ok
Meyveleri dans eden eteklerinden dökülmüş haberi yok
Şuna bak; çimmesini bilmiyor bitli Canan oturmuş bir sekmende
Gördün mü; babası müdüriyetten yemiş bir tekme
Yakışır maviye okyanusta bir tekne
Herkes olmuş avare, söz söyleyen yok ite

Merakımı bağışla,
Sözlerimi de,
Televizyonda ne var bugün?

Vadi içinde göğe dikilmiş yağlı direk
Bir ucu bostana bakar, bir ucu engerek
Fazla konuştun sus artık
O ağza bir tokat gerek

Merakımı bağışla,
Sözlerimi de...

2010-11-24T18:20:00.000+02:00

yellow submarine
raisons d'être
ce n'étais pas moi!
excusez-moi?
ne?
zildjian
moi
national geographic
hamlet
sahiden
aslında
aşırı
gerek kalmazdı
inanılmaz
dedim
oeuf
oui
kadın
çatal
new york times
aramaktan
vazgeçmeyeceğiz
el pais
porte
zamanın kısa tarihi
playboy
arkadaşım
googolplex
tuhaf
shakespeare külliyatı
hoşlanmak
bayıldım
biliyorum
başıma gelen şeyler
sahip olmam
iyimserim
hiçbir şey
her şey
haliyle
en özel
söyleyebilirim
yazılmış
siyah
black
her yerde
babaannenden
kuşyeminden gömleğin
çok
tespit
neden
mona lisa
yapmasaydın
demek ki
larousse cep sözlüğü
sevdim
severim
ağlaması gereken benim
gene
bana
nasıl
çalışır?
plaka
marjı
değil!
oskar
kimse
izlemezken
aşırı
sağlam
bir
performans
sunmanın
ne
gereği var
hangi
mahkeme
tarihin en müthiş
oyunundan
daha
önemlidir
tam
adımın
oskar olduğunu
söylemiş miydim
ben
vay
tek
olsaydı
batık
katedral
bozuldum mu?
yoksa
sadece
paniğe mi
kapılıyorum
mutluyum
aslında mutluymuşum
nasıl da
rahatladım
très fatigué
doğrusu
bilmiyorum
gitmeliyim
masako'yu
bulmalıyım
neyle
senin
nasıl
tamales
gerekirmiş
ağırlaşmamışsa
yardıma
pain au chocolat
sen
iyi
bulunmadığını
gidiyor mu?
italya
müthiş
kiracı
sahiden
var
feribottayken
parlez-vous Français?
un peu
siklon
café
an affair to remember
sleepless in seattle
kimler
ve
amacı
gidermek
anlayınca
için
burada
benim
neden
bonjour
onu
ben
olmalısınız
bağırıyor
bütün
lütfen
bile
orada mısın?
kimse yok mu?
hoşlanırlar
olaydım
gömmüş
gerekmesine
hiç
i am the Walrus

Sol Arka Cebim

2010-11-12T00:27:00.000+02:00

İlk yağmur damlalarının düşüşünü beklersin belki de.
Belki de arka bahçene konduracağın,
Kardan adam için ilk kar tanelerini beklersin.
Zaten sevda beklemeyi gerektirir.
Sevda beklerse; kentler bekler,
Limanlar bekler, istasyondaki son tren bile bekler.

Gergin bir halatın ucundayız ikimiz.
Ben Pasifik'teyim, sense Akdeniz.
Ne sen, ne ben.
Ne boğazdan geçen bir gemi,
Ne Sahra'da alaca bir yılan,
Ne nadasa bırakılan toprak.

Ve içeri, ve dışarı.
Ve yağmur bulutları dinecek,
Ve yıldızlar sözümüzü dinleyecek,
Ve rüzgar bizi sürükleyecek...

Sıkılınca Şekil Çizerim

2010-11-02T20:02:00.000+02:00

Dinçer Jazz'da Çok Sıkıldı

2010-11-01T02:49:00.000+02:00

28.10.2038

Merhaba Altay.

Son günlerde aklıma çok geldiğin için sana bir mektup borçluymuşum gibi hissediyorum ve satırlarıma koyuluyorum. Senin benden haber alamadığın son 28 seneden bu yana bayağı kötüyüm. Umarsız bir hastalıkla boğuşuyorum, ne diye sorma...

Evlenmişsin aldım haberleri, iki de evladın varmış. İyi yetişmeleri için Discovery Channel yaz kampına yollamışsın, iyi de yapmışsın. Eşinin tek bacaklı olduğunu öğrendim. Ne kadar merhametli olduğunu unutmuşum neredeyse. Allah ayırmasın kardeşim. İnşallah görüşeceğimiz günleri tekrar görürüz.

Seni çok seven kardeşin Dinçer...

NOT: Kel kaldığını duydum. Ben ektirdim. Salak! Haha.

2010-10-23T20:59:00.000+03:00

Her çocuğun oyuncağı farklıdır.

2010-10-15T21:32:00.001+03:00

Soğuk iklimlerin soğuk şarkıları bazen yatağımda yastık, göbeğimde yorgan oluverdiler. Sanırım hiç belli etmedim, düştüğümü ve bu kadar küçük görüldüğümü... Teşekkürler.

2010-10-13T02:11:00.000+03:00

Cette attitude cynique n'est pas agréable du tout. Bonne soirée.

Altı Ekim

2010-10-06T22:05:00.000+03:00

Elbette garip şeylerin yaşanıyor olması doğal. Sana küsmek mümkün mü, sana kırılmak? Bir başka garip oluyor içim, geçen sene bugünü düşününce. Tesadüf müdür bilmiyorum. Gidebileceğim başka bir dünya var mıdır, onu da bilmiyorum. Sanırım sen, hiçbir şey bilmediğim için terk ettin beni. Seni sevip sevmediğimi dahi bilmediğim için… Burada soğuk, her geçen gün daha da etkisini gösteriyor. Senden uzak olmanın, sana yakışmamanın ve senin nehirlerinden su olup akmamanın soğukluğu bu. Seni öldürmek mümkün mü, seni unutmak?

Bugün garip şeyler oldu. Paylaşmak istedim. Sabah dokuz on beşte uyandım, takım elbisemi giydim. Ağzıma tek bir lokma bile koymadan otobüs durağına indim. Yukarıda, koyu bulutların zahmetli bir konu hakkında tartıştıklarını anladım. Sonu hiç iyi bitmeyen bu zahmetli konuların her seferinde dışarı çıktığımda tartışılması tuhaf. Üzerinde 1 yazan ilk otobüse bindim. İçeride, aracın en arkasında saçlarını güneydeki falezlerin eteklerinden Akdeniz’e siyah bir çarşaf misali sarkıtmış genç bir kız oturuyordu. O kızın sen olma ihtimali yüzde sıfır bile değilken, ben hala alfabenin ilk harfine deli gibi kızıyordum. Onu sana benzetmekten deli gibi utanıyordum. Otobüs ağır ağır ilerlerken, içimde derin yaralar bırakan o eski Ekim sabahı geliyordu aklıma. Çok şey değişmemişti. Sadece biraz daha soğuk burası şimdilerde. Hastanenin yakınlarında büyük bir okulda indim. Stajyerlik için başvurduğum okuldu burası. Okulun merdivenlerini alelacele çıktım. Üzerinde resim atölyesi yazan ilk kapıdan içeri girdim. Bundan iki ay önce havuzda görüp aşık olduğum, daha sonra izine bile rastlayamadığım o kız çıktı karşıma. O gün havuzda kaderle ilgili büyük ve zahmetli bir iddiaya girmiştim. Yukarıda, koyu bulutların tartışmaya girdiği o zahmetli konular gibi… Demiştim ki ona; “Bir kez daha, yalnızca bir kez daha nerede ve ne koşulda olursa olsun karşıma bir kez daha çıkarsa, bilirim ki o yazılmıştır alın yazıma.” Öyle de oldu. Ama ne var ki, içimde hissettiğim şey sevgi değildi. İçimde, kalbimin damarlarını tıkayan o eşsiz pıhtılanma, o eşsiz vals, sen değildin. Seni unutmak mümkün mü, seni öldürmek? Birkaç saat sonra okuldan çıktım. Kafamı kurcalayan bu düşünceler, akreple yelkovanın hızlı hızlı dönmesine neden olmuştu sanki. Dönüş yoluna ait, tekrar hastanenin yakınlarında bir durak buldum ve beklemeye koyuldum. Üzerinde 1 yazan ilk otobüse bindim. Ne tuhaftır ki, geldiğim otobüsü, otobüsün kaptanını ve otobüsün numarasını tam on ikiden vurmuştum. Bu sefer çok şey değişmişti. Otobüsün içindeki yolcuların yüzleri hiç tanıdık değildi.

Her şey rayında olsaydı eğer, yolcular istasyonlarda fazla beklemek zorunda kalmazlardı değil mi? İşte her şey böyle benim küçük kalem dostum. Ha unutmadan bahçemizdeki çiçekleri sulamak isteriz. Ne yazık ki, bahçemizde çiçekler yoktur.

2010-10-05T01:38:00.000+03:00

İnsanları kaybetmek, para kaybetmeye benzer. Bunun 1 katrilyon değerinde olanı da vardır, 10 kuruşluk olanı da...

Böylesi Çok Daha Güzel

2010-09-27T01:23:00.000+03:00

İnsanları karartmak istiyorum. Sussunlar ve 1568 yıl boyunca konuşmasınlar istiyorum. Garip ya da ürpertici bir şekilde tiksindiğim insanların da benimle birlikte cehennemin en laleli karanlığında ve en mütevazı ateşinde tembel tembel yanmalarını istiyorum.

Neden?

Neden herkesin bir ağzı olmak zorundaydı? Keşke bazı insanların konuşmasına izin verilmeseydi. Sözcükleri düğümleyen o dudakların yerine bir tane daha kulak konulsa olmaz mıydı sanki?

Eskişehir 4

2010-09-09T02:54:00.000+03:00

Küçükken elime ders çalışmak için, karalama yapmak için ve not almak için verilen müsvedde yapraklara döndü hayat. Genellikle ön yüzleri ne amaçla yazıldığını bilmediğim saçma sapan yazılarla dolu olurdu. İşte öyle bir duruma sahipti ki o müsvedde yaprakları, yalnız ve yalnız arka kısımları kullanılabilirdi. El değmemiş, değse bile iz bırakmamış ama bütün bunların aksine hâlâ matbaa kokularını üzerinde taşımış bir halde olurdu hepsi. Kokması hoşuma gitmiyor değildi. Bazı pis huylarım da vardı. Ders çalışırken, kalemin ucunu açtıktan sonra, kalemtıraştaki çöpleri odadaki halının altına iteleyiverirdim. Aynı odada, biraz ötemde bulunan çöp kutusuna kadar gitmek inanılmaz zor gelirdi çünkü. Zamanın kör gözleri çöp kutularını görebilseydi eğer, tüm bunlar canımı daha az acıtabilirdi.

Daha soğuk ve daha sıcak. Küçük mahallelerin küçük bakkallarından genellikle paramızın üstü ile aldığımız ucuz gofretlerin tadı nerede? Küçücük bir kırıntının bile içimde fırtınalar koparması imkânsız.

Ben annemin içinden süt fışkıran memelerini özledim. Çocukluğumu, pâye bacalarını, huzuru özledim. Kuruyup giden bu yolların bir mevsim yeşil, bir mevsim sarı oluşunu sevdim. Her şeye rağmen boş vermeyi sevdim.

Ve sen güneş!
Batıdan doğsaydın keşke bu sabah.
Ben, otomobil plakalarının 26 oluşunu sevdim.

2010-09-08T04:53:00.000+03:00

Ama en güzel seks deneyimi bile, onu unutturamadı bana. Çünkü onu çükümde değil, kalbimde taşıyormuşum...

Yürümeyi Severim

2010-09-01T04:46:00.000+03:00

http://img841.imageshack.us/img841/8136/yazlik.jpg

2010-08-27T02:03:00.000+03:00

Konuşacak o kadar çok şey vardı ki, bu konuştuklarımız yolun yarısı bile değildi. Konuştum.
Kendimi hiçbir zaman anlatamadım.
Daha sakin ve daha sabırlı olmayı denedim. Bu nedenle seçerek anlattım derdimi.
Etkili olamadım.
Çirkin adam ve en çirkin adam oldum. Dilime argoyu bulaştırdım.
Dışlandım.
Susarsan seni bir gün anlarlar, dediler.
Sustum.
Bir gün anlamaları umuduyla...

Koyun çiçeği yedi mi? Yemedi mi?

2010-08-24T23:47:00.000+03:00

Altbenlik

2010-08-22T16:35:00.001+03:00

Düşünüyorum.

Önce gözlerimiz birleşse. Nefesimiz titreyip kafede aşk aryaları eşliğinde dolaşsa. Dudaklarımız birbirine değse ve hiç ayrılmadan otuz iki saat öpüşsek. Kimse olmasa kafede ya da o an yok olup gitse herkes. Daha sonra ben göğüslerine radikal bir iniş yapsam. Tomurcuk kokulu, minicik göğüslerine... Bir apartmanın beşinci katından zemin katına inmek gibi hissetsem aniden. Ya da o apartmanın asansör boşluğundan paraşütle atlamak gibi. Sonra paraşüt dar duvarlar nedeniyle açılmasa falan. Evet. Bu iyiymiş. Soysam seni, annemin ben daha küçücük bir çocukken soyup soyup ağzımın içerisine tıkıştırdığı mandalinalar gibi. Kasıklarında şimşekler çaksa ve ben göbek deliğine ince bir pike yapsam o sıra. Seni mutlu etsem, heyecanlandırsam. Gözlerin titrese, ayak parmakların kasılsa... Ve o an tüm vücudun terden sırılsıklam olsa. Minik bir yol bulsa vücudunun üzerinde damlalar. Vadiyi, yüce bir fırtınadan sonra aralayıp aynı vadinin oluklarından sızan mütevazı bir akarsu gibi. Sen hafif hafif inlesen ve bütün bunlar kafede olsa.

Bazen böyle manyak düşünebiliyorum. Lafımı hiç esirgemem.

Timsah Masalı

2010-08-18T03:54:00.000+03:00

“Siz! Evet, evet size söylüyorum. Bahsi kapatmak için on saniyeniz var. Aksi halde damarlarınızdaki kan, musluklarınızdan lüzumsuzca boşalan su kadar değersiz olacaktır!” dedi. Barın arkasında, tavanında kırmızı ışıkların da bulunduğu o küf kokulu yere girdi ve başladı saymaya.

1-2-3-4-5-6-7-8-9-10
Baangk!!

O gece yağmurun biraz biraz pencereme çarptığı geceydi. Öfkenin altından güçlükle çıkabilmenin görüntüsünü yansıtıyordu o gece. Şarkıların en gür, rüzgârın en şiddetli olduğu geceydi. Çirkin bir adamın belki de öfkesinin altında ezilişiyle taklalar atıyordu o gece. Kim bilir.

Güneyde, tarihi hastane binasının çatı kapısı büyük bir gürültüyle açılmış, o sırada içeri giren çirkin adam hızını alamadığı için sendelemişti. Elindeki çantayı yere bırakmış, binanın korkuluklarına güçlükle tırmanıp kendini boşluğa vermişti. Her iki ayağının da kendisine ait olduğunu anlayınca durmuş, hal böyleyken göz bebekleri yuvalarından fırlamıştı. Tırnaklarının arasına toprak yuvalanmış o kertenkele eliyle silahını kaldırmış ve sol şakağına hiç düşünmeden dayamıştı. Lakin, bir on saniye kadar bekleyecekti. Çünkü saatin 22:22'ye yaslanmasına tamı tamına on saniye vardı.

1-2-3-4-5-6-7-8-9-10
Baangk!!

Beyni patladı. Bedeni durmakta olduğu binanın boşluğuna, içi patates dolu ağır bir çuval misali düştü. Düştü ve düştü. Yere vardığında, başının etrafındaki kan, göldeki haleler gibi kaldırım taşlarına kadar yayıldı. Yağmur şiddetlendi. Ve hepsi bu.

Çanta da boş değildi elbet.

2010-08-08T03:51:00.000+03:00

İnsan, kendini çıkmaza soktuğunda ya da bizzat kendi götüne bir çomak soktuğunda yalnızca bir tek şey düşünür:

"Aoah!"

Yine

2010-07-26T00:47:00.000+03:00

Türlü dostlar kaybettik. Hiçbirine gözyaşı dökmedik diyemem çünkü yalan konuşmayı sevmem. Oldukça uzun ve zahmetli geceler yaşadık ayrılığın unutulması adına. Hiçbiri seninki kadar uzun sürmedi, inan!

Tek bir ayın altında, bir gece vakti yolculuk yapmaya benzerdi bu aşk. Arabanın birden sol arka tekerinin patlaması sonucu iki yüz otuz beş kez takla atması gibi bir şeydi de diyebilirim. En azından.

Önemli olan aşkın ne olduğu, ne denli büyük olduğu, hangi yüzyılda geçtiği ve hangi kasabayı paylaştığı değildi. Önemli olan sendin. Sen yoksan, aşk da yoktu. Ben, senden sonra da seni sevmeyi denedim. Biliyorsun ya, yalan konuşmayı sevmiyorum.

Olmadı.
Hiçbir zaman olmuyordu zaten.

Artık gitmeni istiyorum. Seni unutmak istiyorum. Hiçbir zaman olmadığını düşlüyorum. Ve de, her şeyin rayına girmesini umut ediyorum. İşte bak, ben şimdi yalan söylüyorum.

Anladım ki, şu an, şu durumda, yani ilelebet geçerli olabilecek tek bir madde vardı bu aşkta:

"Ben sana değil, yokluğuna aşığım."

2010-07-13T19:27:00.000+03:00

Sevdiği şeyleri sürekli benimle paylaşmak için can attığını bildiğim bir arkadaşım var.

Çok özl...
Evet.

Kapılar

2010-07-12T00:58:00.000+03:00

3 yıl önceydi,
- bu gece.
Hani öyle bir geceydi ki,
- kuşlar bile oruçtu.
Saman rengi bir kulübenin üzerinden uçarlarken,
- sol şakağıma sıçtıkları bir geceydi.
Kızdın mı diye sormayın,
- zaten ben her şeye kızıyorum.
Alfabenin ilk harfine de…

Kapıları aç Ece,
- çünkü kapılar güzel.
Kapıları kapat Ece,
- kapıları kırmak güzel.
Oyunları bozdum Ece,
- oyunları bozmak güzel.

Bıraksana dedim,
- gözyaşlarını yağmurla birlikte.
Karışsın bir de bulut olsun,
- susamlı İzmir meydanı gibi.
Biliyorum sevmezdin sen,
- hiç sevmedin de zaten.
Ne ton balığını,
- ne de o mor atkıyı.
Ben rüzgârlarla oynamayı severim,
- zatürreden ölmeyi sevdiğim gibi.
Bıraksana dedim kuşları,
- özgür bıraksana.

Ödülleri kazan Ece,
- çünkü Ödüller güzel.
Sen inanma onlara,
- çünkü yalanlar güzel.
Sanma Alis harikalar diyarında,
- ve de açılır her kapı o diyarlara.
Sanma göğün ardında vardır bir diyar,
- ve de mutludur o diyarda insanlar.

10 Mayıs 2008 Cumartesi, 01:19

Çiğdem Sokak

2010-07-11T13:56:00.001+03:00

Taş savurdum pencereye kırıldı cam,
Bilemedim ben yalayınca sulandı am.
Sebahat teyze çıktı dışarı nörüyon la sen?
Korkma dedim ve ekledim bi' cam kaç para?

Gomâlak Sibel

2010-06-29T14:32:00.001+03:00

Sende adını koyamadığım bir güzellik var.
Adını sen koy!

Elma

2010-06-07T22:44:00.000+03:00

Simitlerinin sıcak olduğunu söyleyen bir simitçinin aslında hiç sıcak olmayan simitleriydi özgürlüğümün ekseni.
Elbet kırmızı ve,
Elbet kırmızıydı elma.
Ama denilince akla ilk yeşil geliyordu.
Niyeyse?

Köşe başında bekleyen bir kemancının lacivert paltosunun düğmeleriydi bu sefer özgürlük.
Elbet beyaz ve,
Elbet beyazdı gökyüzü.
Ama denilince akla ilk mavi geliyordu.
Niyeyse?

Gel, bir ısırık da biz alalım,
Paltodan, düğmelerden, kemandan,
Gökyüzünden, simitten ve elmadan.
Sonra yorganımızın altına kusalım.
Niyeyse?

2010-05-31T23:37:00.000+03:00

Günah, bedeline katlanabileceğin şeyler adına işlenir.

Nar Ağacı

2010-05-30T23:30:00.001+03:00

Böylece bir kez daha anlıyor nar ağacı.
Bir kez daha boşalıyor gecenin apışına.
Ay, bir klozet deliği sanki.
Ay, bir mercimek çorbası.

Bir kez daha alıyorum elime silahımı,
Ucunu açıyorum güzelce.
Nişan alıyorum vakti geldiği sıra,
Süt kokan kâğıtlara.

Kâğıtlarda arıyorum seni.
Kâğıtlar seni bulur diye.
Bulur da kâğıtlar seni,
Vurur diye.

Bir kadın,
Hayli burjuva bir ayakkabıyla ilerliyor kaldırımda. Pahalı, lüks bir otomobile biniyor ardından. Işıklı, olağan derecede resmi bir köprünün altından geçiyor otomobil. Daha sonra otomobilin sol camı açılıyor. Kadının eli tırabzanlarla sevişiyor.

Ay devreye giriyor işte o vakit.
Sanki saatli bir bomba.
Sanki bir çorba.
Tasmasız bir köpek gibi çıkıyor otomobilin sesi.
O da sahipsiz. O da sefil.
Ya gitmelerin?
Boğaz yollarının iltihabı derecesinde gitmelerin.
Canımı yakıyor,
Çuha önlük.

Kavi

2010-05-29T02:08:00.000+03:00

Savrulurken bir kırmızı pelerin kadar yalnız, bir kırmızı pelerin kadar sesliydi. Savrulurken bir kırmızı pelerin misali küstah, bir kırmızı pelerin misali pişmandı. Süzülürken bir mavi bulut kadar yorgun, bir mavi bulut kadar kudretliydi. Süzülürken bir mavi bulut misali esir, bir mavi bulut misali özgürdü.

Eflâtun

2010-05-29T02:06:00.000+03:00

Savrulduk gidiyoruz bir köy yolunda mercimek rengi bir otomobille. Acımasız ve apansız bir ölüm çıkıveriyor karşımıza daha on sekiz yaşında. Gençken iskemleye biçimsiz oturuşlarım geliyor aklıma. Korkuyorum. Kimsesiz yaşam çığlıkları süzgecinden derin derin akıyor ruhum. Ağzı süt kokan delikanlılar görüyoruz köy avlusunda. Eve girdiğimizde, yani o an tek hatırladığım salonun orta yerine boylu boyunca serilmiş, üzeri beyaz bir çarşafla örtülmüş hatta belki de üstüne şişmemesi için bıçak dahi konulmuş bir ölüydü. Etrafında bir sürü insan vardı ve istisnasız hepsi hıçkıra hıçkıra ağlıyorlardı. Dışarı çıktım. Beni ve kederden buruş buruş olmuş alnımı yakan Haziran güneşini sevmedim. Yorganımı savurup ayak uçlarımı belli eden bu rüzgârı sevmedim. Artık cevabını bulamadığım sorular bile ilgilendirmiyor beni.

Seni görüyorum.

O an ne salonun orta yerine boylu boyunca serilmiş ceset ne de kimsesiz yaşam çığlıkları süzgecinden derin derin akan ruhum umurumda olmuyor.

Seni düşünüyorum.

Ansızın geliyorsun aklıma. Aklımın orta yerinde ve hatta aklımın salonunun tam orta yerinde boylu boyunca yatıyorsun. Soğuk sulardan sıcak sulara atlayabilmenin, atmosferi delip geçmenin eğlencesini düşünüyorum. Keşke diyorum, keşke mümkün olsa da şu an sen de beni düşünsen. Düşünsen ve ben bunu bilmesem. Bilmesem ve yazmaya devam etsem. Ve yorulan sadece ellerim olsa...

2010-05-23T22:27:00.000+03:00

Hiç! Hiçbir şey.

Oduncunun Duyguları

2010-05-19T15:44:00.000+03:00

Seviyordum ama söyleyemiyordum.
Çünkü o başka birini seviyordu.

Hâlbuki onunla çıksak, sonra sevişsek
Sonra bir daha sevişsek ve bir daha.

Sonra yine, yine, yine ve yine.
Bıkmadan, usanmadan sevişsek...

Şimdi

2010-03-20T00:05:00.001+02:00

Sus!
İhtimalleri değerlendirmekteyim şimdi.
Sana yakışan o güzel,
o en güzel tümceyi aramaktayım şimdi.

Eskişehir 3

2010-03-20T00:04:00.000+02:00

“Kurtuluş onda. Onu bulmalısın!”

Bu cümleler ağzından çıktığı anda, ben yerin yedi kat dibine ürpertici bir yolculuğa çıktığımı hissettim. O an bildiğim bütün lisanları unutmuş, harap olmanın verdiği içsel psikolojik travmayla kendimi hiç etmiştim. Düşündüm. Onu bulmalıydım. Ya da en azından onu yazmalıydım. En başa dönelim, 14 Temmuz gecesine…

Düşünceler, düşünceler... Aklını fırtınalı bir denizde küreksiz bir sandalda taşıyormuş gibi hissetmek… Sanıyorum bu, böyle bir duyguydu. Bu yüzden artık köklü düşüncelere yer vermiyorum. Daha iyisi artık hiç düşünmüyorum. Ama yine de, sen orada olduğunu ve onun seni düşündüğünü biliyorsun. Aklının çeşitli bölgelerinden, bu coğrafyanın çeşitli bölgelerine saçılmış dostlukların olduğunu, dostlarının olduğunu biliyorsun. Ama götünü her nasılsa, oturduğun zaman tuhaf tuhaf sesler çıkartan bu aptal sandalyenden ayıramıyorsun. Sonuç olarak bir mucizeyi bekliyorsun. O’nun her şeyi bir kenara bırakıp seni ziyaret etmesini ve dahası kulağına fısıldamasını istiyorsun. “Zamanı geldi, kurtuluş onda. Onu bulmalısın!”

Pek tabii ki bu olmuyor. Ya da gerçekleşmesi imkânsız bir şeyin aslında hiç olmayacak bir şeyin masalsı şöleninden uyanmamak istiyorsun, gün doğmasın istiyorsun. Arzu ettiğin bu inanılmaz olgu, seni harekete geçirmeyi başaracak yegâne eyleme dönüşüyor. Bir gece, nasıl oluyorsa, Tanrı seni unuttuğunda, o bir şekilde gerçekleşiyor. Gözlerin yuvalarından fırlıyor. Ayağa kalkıyor ve gitme zamanının geldiğini anlıyorsun. Temelli ya da bir süreliğine gitmek.

Sadece gitmek…

Alelacele bir tren garına varıyorsun. Görevli nasıl yardım edebileceğini soruyor ve sen:

“Bir bilet!” diyorsun.

Ben neden trenle seyahat etmek istediğini çözmeye çalışırken, sen çoktan Eskişehir’e varmış oluyorsun. Ve bütün soruların yanıtları kafamda bir bir oluşuyor. Sen, soğanların gözleri yakabilme yetisi kadar maceracı, sen soğanların kavrulduğunda pembeleşme etkinliği kadar mücadeleci idin.

Bir kadeh şarap içiyorum. Sağımda şöminenin vermiş olduğu sıcak bir duyguyla mayışmış çıplak bir beden, solumda ve sol elimin parmakları arasındaki kadehin gittikçe ağırlaşan yüküyle, yerin yedi kat dibine bir kez daha yolculuk yapmanın onurunu paylaşan tuhaf bir beden. Bu hikâyeye noktayı koyan yine bedenler oluyor. Ve ben her nasılsa bir kez daha noktalardan nefret ediyorum.

Eskişehir 2

2010-03-20T00:03:00.003+02:00

Sepetçi amcalar bugün nasıllar?
O melek Ferideli sokağı hatırlıyor musun?
Hani hayata uyandıktan saatler sonraydı.
Hani gül kadar kırmızıydı Porsuk.
O değil de,
Cam nasıl olmadı ya?

Şükran

2010-03-20T00:03:00.001+02:00

Tüm bu aptallıkları düşünmek
Düşünmek ne kadar güzel!
Yaşamak Tanrım.
Yaşamak ne kadar güzel.

Bana her şeyi verebilen zamanı anlamak
Anlamak ne kadar güzel.
Acı çekmek ve mutlu olmak hesapta yokken
Ne güzel.

Konuşabilmek, yürüyebilmek, kana kana su içmek
Ne kadar güzel Tanrım!
Osurmak Tanrım, osurmak ne kadar güzel.
Aç kalmamak, doyabilmek ne güzel.
Özgür olmak ne güzel.
Her seferinde çalmak Tanrım.
Sazımı çalmak ne güzel.

Eskişehir 1

2010-03-20T00:02:00.000+02:00

Susar gibi görünmekten,
Bıkmadı mı dudaklarınız?
Bir eli hürriyet bir eli esaretten,
Kokmadı mı tırnaklarınız?

Ya eviniz?
Ya arabanız?
Paranız?
Esparkınız ve Bağlarınız?

Bir sevda masalı kadar sıcak olsun eviniz.
Kül rengi duvarlarına hiç boya sürmeyiniz.
Bahçemizdeki çiçekleri sulamak isteriz.
Ne yazık ki, bahçemizde çiçekler yoktur!
Ya da, aslında,
Herkesin evi bahçeli değildir.

03:50

2010-03-20T00:01:00.001+02:00

Cennete girer gibi girsem, elimde yalnız 18
Tertemiz pırıl pırıl insancıklar görse
Sessiz kalsam, bok kadar pis koksam belimde yalnız 18
Dolaşsam o yerde kalabalığın içinde karanlık misal-
En nefretimi görse gözlerin, hiç konuşmadan
Sıksam kafasına-
O an toz olsa insancıklar, silah sesi ile
Kargaşa - toz duman - kaos
Titrese ellerim, hiç titremedi bile
İnsancıklar konuşsa, oyuncak deseler-
Yalancı diller anlatsa
Maskeler düşse - görünür olsa hani
Duysam!
Sonra-
Bir mermi de düşüncelerimi delip geçse
Boşalsa tüm vücut yere öyle bir düşse
Düşse ki, cesedim bile kahpe görünse
Kırmızı olsa o yer, kirlense cenneti kan ile
Piç kadar sefil, acınası bir hal ile
Ağzına kadar dolu olsa
Silah-
16 mermi ile...

Radyo Esmerim

2010-03-20T00:00:00.001+02:00

Mavisiyah
Mor kahpe
Bencil olmak ister yarada derin
Sabahları kahve
Akşamları nane ister.
Rüzgârları serin.
Bir köy arabası,
Radyo esmerim
On dört kişiyiz biri benim.
Hatunlar ilif katlar,
Beyler arpa tokatlar.
Dağ taş ayçiçekleri
Sarı, siyah, yeşil (mor)
Kaptan dur!
Bir yolcu daha
Ben içeri girenim.
Ağızda ciklet sırtımda çanta.
O vakit renkleri görenim.
Radyo esmerim.