Parlayan sofada en güzel söz sevgidir.
Ben sevgi nedir sen gidince bildim.
Denk gelir geceleri saat yirmi iki yirmi ikidir.
Bu benim kendimi cezalandırma şeklim.
Görkemli bir bahçedir cennette yalnız bir isim.
İki sessiz yan yana gelmez, onu ben yanlış bildim.
Kabahatim söz ile terk eden bendim.
Letafette seni, yol ortada bırakan bendim.
On obur on taburede oturmuş,
Güneşin doğuşunu izler.
Mahcubiyete sarılı tüm büyük öçler,
Hiç dinmeyen bir özlemi gizler.
Göğün üstü uçmadan da griydi.
Yolum yolundan geçmese iyiydi.
Kalbimi mühürledim ben, kimseyi sevmedim.
Bu benim kendimi cezalandırma şeklim.
İkimiz de haklıydık.
Ben haklıydım, ufaldı sevgi ufalandı yollar.
Ne yanar ne donmuş.
Senden sonra hep denedim.
Uzaktan sevda zormuş.
Sen haklıydın, çırpıldı deniz çırpındı balıklar.
Can masama ansızın gelmedi.
Senden sonra hep denedim.
Kimse beni senin kadar sevmedi.
Döndüm durdum tökeze bin defa kandım.
Senden sonra bu dünyada her gece yandım.
Büyük bir yangındın sen sönüp bitersin sandım.
Kül oldun, kaldın içimde.
Siyahta yoğrulur beyazda yorulurum.
Söyleyemem adını, gözlerine bakamam.
Gölgedir yüzün, sesini çoktan unuttum.
Bu benim kendimi cezalandırma şeklim.
Hakkını helal et.
