“Hayatın en acı veren olayı, sevdiğin insanların uzakta, çok uzakta olduğu gerçeğine alışarak yaşamak ve onların seni yavaş yavaş unutmalarına seyirci kalmaktır. ‘Ben yalnızken mutluyum, ihtiyacım yok kimseye.’ demenin ağırlığını hissetmek kolay. İhtiyacımız olmasaydı çiçekler ve çiçekleri sulamak için bizler olmazdık. Mavi ve sarı olmasaydı, yeşil de olmazdı.”

Kurtadam, Nisan 2011